అణువు బ్రహ్మాండమౌనని తెలిసికొని....
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భావ సంకీర్తనము
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
మాలతికి కృష్ణుడి దీవెన
ద్వారకా నగరంలో ఒక అద్భుతమైన నందనవనం ఉంది. ఆ తోటలో రంగురంగుల పూలు పూసి, గాలికి హాయిగా ఊగుతున్నాయి. ఒక సాయంత్రం వేళ, శ్రీకృష్ణుడు ఆ తోటలో ప్రశాంతంగా నడుస్తూ ప్రకృతి అందాలను తిలకిస్తున్నాడు.
ఆ తోటలో మాలతి అనే ఒక యువతి పూలు కోస్తోంది. ఆమె ఎంతో భక్తితో, సుకుమారంగా ఒక్కొక్క పువ్వును తన గంపలో వేసుకుంటోంది. ఆమె కదలికలు ఒక అందమైన తీగలా ఎంతో మృదువుగా ఉన్నాయి.
కృష్ణుడు ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళాడు. మాలతి తన ముందు సాక్షాత్తూ ఆ పరమాత్మను చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. కృష్ణుడు ఆమెను చూసి, "ఓ సుందరీ! నీవు ఎవరో కానీ, ఈ వనదేవతలా ఎంతో కళగా కనిపిస్తున్నావు" అని పలికాడు.
కృష్ణుడు ఆమె ముఖాన్ని చూస్తూ, "మాలతీ! నీ ముఖం ఆకాశంలో వెలిగే నిండు చంద్రబింబంలా ఉంది. నీ కళ్ళలోని కాంతి ఈ తోటలోని వెలుగును మరింత పెంచుతోంది" అని మెచ్చుకున్నాడు.
మాలతి ఎంతో వినయంగా, "ప్రభూ! మీ దర్శనం కలగడం నా అదృష్టం" అని మెల్లగా చెప్పింది. ఆమె మాటలు విన్న కృష్ణుడు, "నీ పలుకులు తేనెలొలికే రాగాలలా ఉన్నాయి. నీ గొంతులో ఎంతటి మాధుర్యం ఉంది!" అన్నాడు.
గాలి వీచినప్పుడు మాలతి కురులు ఆమె భుజాలపై పడుతున్నాయి. కృష్ణుడు వాటిని చూసి, "నీ కురులు కారుమబ్బుల్లా నల్లగా, ఒత్తుగా ఉండి మెరుస్తున్నాయి. అవి ఈ ప్రకృతికి ఒక ప్రత్యేక అందాన్ని ఇస్తున్నాయి" అని వర్ణించాడు.
"నీవు ఒక లేత కొమ్మలా ఎంతో సుకుమారంగా ఉన్నావు. నీ రూపం, నీ నడక అన్నీ ఒక కావ్యంలా ఉన్నాయి" అని కృష్ణుడు ఆమె సౌందర్యాన్ని మనసారా పొగిడాడు. మాలతి ఆ మాటలకు పరవశించిపోయింది.
మాలతి కృష్ణుడి పాదాలకు భక్తితో నమస్కరించింది. "స్వామీ! మీ వర్ణన నాకు కొండంత ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. నా జన్మ ధన్యమైంది" అని వేడుకుంది.
కృష్ణుడు తన అభయ హస్తాన్ని ఆమె తలపై ఉంచి, "మాలతీ! నీవు ఎంతో మంచిదానివి. నీకు ఎల్లప్పుడూ శుభం కలగాలి. నీ జీవితం సుఖశాంతులతో, ఆనందంతో నిండాలి" అని దీవించాడు.
కృష్ణుడి దీవెనలతో మాలతి మనసు నిండిపోయింది. ఆ తోటలోని పూలన్నీ ఒక్కసారిగా వికసించి పరిమళాలను వెదజల్లాయి. ద్వారకా కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో అక్కడి నుండి సాగిపోయాడు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
ఇంజీ ఇడుప్పు అழగే
అని అరవంలో పాట
నిరుడెప్పుడో వస్తే
అరవ దేశం
ఓర్నాయనో
ఓ లమ్మో
అన్నాది
ఇప్పుడు
"ఇడుపు కాయిదం"
( ఈ ఇడుపు వేరు - చీలిక మాహాత్మ్యము :))
దుమారం
లేపుతోంది
ఇడుపు కాయితం గా :)
ఇడుపు ఆముక్తమాల్యదలో నాడే వుండేను
కాయిదం
అచ్చతెనుగు
భాష అయ్యేను
ఇక ఇడుపు కాయితం
అచ్చ తెనుగు
మా తెలగాణ
పదమాయేను
ఏల నో
ఈ సన్నాయి నొక్కులూ
ఆంధ్రులారా :)
చీర్స్
జిలేబి
మదనగోపాలుడి వెన్న దొంగతనం
ఒక అందమైన పల్లెటూరు. అక్కడ మాలిని అనే యువతి నివసించేది. ఆమెకు కృష్ణుడంటే ప్రాణం. ప్రతిరోజూ తన ఇంటికి మదనగోపాలుడు వస్తాడని ఆమె ఎంతో ఆశగా ఎదురుచూస్తూ ఉండేది. ఈరోజు కూడా ఆమె తాజా వెన్న ముద్దలు, సువాసనలు వెదజల్లే మల్లెపూల మాల సిద్ధం చేసుకుని గుమ్మం దగ్గర కూర్చుని ఉంది.
మాలిని ఎంత పిలిచినా ఆ చిలిపి కృష్ణుడు మాత్రం రావడం లేదు. కానీ అతను ఎక్కడో దగ్గరలోనే ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు. "కృష్ణా! రావా?" అని ఆమె పిలుస్తుంటే, మదనగోపాలుడు ఒక పెద్ద మామిడి చెట్టు వెనుక దాక్కుని తన పీతాంబరం పట్టుకుని నవ్వుకుంటున్నాడు. అతను ఆమెను ఆటపట్టించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు.
మాలిని కాసేపు లోపలికి వెళ్ళగానే, కృష్ణుడు మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ వెన్న గిన్నె దగ్గరకు వచ్చాడు. కానీ అతను వెన్న తినలేదు! దానికి బదులుగా, ఆ గిన్నెలో కొన్ని రంగురంగుల గులకరాళ్ళను వేసి, మళ్ళీ మాయమైపోయాడు. మాలిని తిరిగి వచ్చి చూసేసరికి వెన్న మాయమై రాళ్ళు కనిపించాయి.
తన వెన్న గిన్నెలో రాళ్ళు ఉండటం చూసి మాలినికి నవ్వు వచ్చింది. "ఓహో! ఇది నీ పనేనా మదనగోపాలా? ఆగు, నిన్ను ఈరోజు ఎలాగైనా పట్టుకుంటాను" అని ఆమె తోటలోకి పరుగు తీసింది. తోటలో పూల పొదల మధ్య నుండి కృష్ణుడి నవ్వు వినిపిస్తోంది.
మదనగోపాలుడు తన పిల్లనగ్రోవిని మధురంగా ఊదుతూ, ఒక పొద నుండి మరో పొదలోకి మాయమవుతున్నాడు. మాలిని అతన్ని పట్టుకోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, అతను దొరకకుండా తప్పించుకు తిరుగుతున్నాడు. కృష్ణుడి అల్లరి ఆ తోటంతా ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
ఎంత వెతికినా కృష్ణుడు దొరకకపోవడంతో మాలిని ఒక ఉపాయం ఆలోచించింది. ఆమె ఒక పెద్ద వేప చెట్టు కింద కూర్చుని, ముఖం దించుకుని ఏడుస్తున్నట్టు నటించడం మొదలుపెట్టింది. "నువ్వు రాకపోతే నేను ఇక ఎప్పటికీ నీతో మాట్లాడను" అని గట్టిగా అంది.
మాలిని ఏడుపు వినగానే మదనగోపాలుడి మనసు కరిగింది. తన భక్తురాలు నిజంగానే బాధపడుతోందని అతను అనుకున్నాడు. మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా ఆమె వెనుక నుండి వచ్చి, ఆమె భుజంపై చెయ్యి వేసి ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే మాలిని ఒక్క ఉదుటున వెనక్కి తిరిగి కృష్ణుడి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది! "దొరికావా దొంగా! ఇప్పుడు ఎక్కడికి తప్పించుకుంటావు?" అని ఆమె గట్టిగా నవ్వింది. కృష్ణుడు ఆశ్చర్యపోయి నోరు వెళ్లబెట్టాడు.
మాలిని నవ్వుతూ, "ఇప్పుడు చెప్పు మదనగోపాలా! నిన్ను కాపాడేవారు ఎవరున్నారు? ఇక్కడ యశోదమ్మ లేదు, బలరాముడు లేడు. నిన్ను ఇలాగే బంధించి ఉంచుతాను!" అని ఆటపట్టించింది. కృష్ణుడు తనని వదిలేయమని ప్రాధేయపడుతున్నట్టు సైగ చేశాడు.
చివరికి మాలిని కృష్ణుడిని దగ్గరకు తీసుకుని, "నేను మంచిదానను కాబట్టి సరిపోయింది, లేకపోతే నిన్ను అస్సలు వదిలేదాన్ని కాదు. రా, ఈసారి రాళ్ళు లేని స్వచ్ఛమైన వెన్న తినిపిస్తాను" అంది. ఇద్దరూ కలిసి నవ్వుకుంటూ తోటలో వెన్న తిన్నారు.
ఆది మధ్యాంత శూన్యంబై
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు - భావ సంకీర్తనం
సేకరణ
ఎల్లెమ్మ
జిలేబి
రవీంద్రుడు - విశ్వభారతి
భారతి మాస పత్రిక
రవీంద్రుడు - విశ్వభారతి
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భారతి మాస పత్రిక
పువ్వులతోఁటలో,
విరిసి పొంగిన వెన్నెల వెల్లి తేటలో,
నవ్వుల మూటలో,
నిలువునంబులకించిన వీణెపాటలో,
మవ్వపురూపు గన్న రసమంజరి
నీ కవితాలతాంగి కింకెవ్వరు సాటివత్తురు
సుధీంద్ర ! రవీంద్ర కవీంద్ర శేఖరా !
నవలీలాలలితంబు
ప్రేమమయ మానందోజ్జ్వలం బాత్మయై
భవసంపూర్ణ మనంత
శాంతరస సంపన్నంబునై యొప్పు
నీ కవితాలోకమునందుఁ గన్గొనిన
ఆ కల్యాణ తేజంబు
సత్కవిరూపంబునఁ గాంతు
మెప్పుడు రవీంద్రా! సాంద్రతేజోనిధీ!
కూనలనైన మ్రింగు పుత్తి కోఱలఁ
పువ్వులు పూయ
నెంత విజ్ఞానుల నైన నొంచు
ఘనశంకల సంకులు మ్రోయ,
రేబవల్ మానక లోకము గలఁచు
మాయల వెన్నెలఁ గాయఁ,
ప్రేమలోఁ దానము సూపు నీ కవిత
ధన్యుఁడవీవు రవీంద్ర సత్కవీ!
సేకరణ
జిలేబి
మావా! ఎక్కడున్నావ్ (రచన - జిలేబి)
ఈ మధ్య మా తాతగారు
నెలకొల్పిన
మా మావ గారికి
ఈ
అయిటము సాంగు
అర్పితము
ఇట్లు
అల్లం మొరబ్బా
ఎల్లెమ్మ
జిలేబీయము
చెట్టుకొమ్మన కోతి - చెరువులో చందమామ
రచన - జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
జిలేబీయము
