సమస్యాపూరణము
ఉన్మత్తుండైన నృపతి యుద్దండుండౌ
మానడు మంచిని గోరు, గు
ణానుక్రమముగ విభుడు జనహితోన్మత్తుం
డైన నృపతి యుద్దండుం
డౌ నడచ బరిణెపురుగుల రౌద్రమ్మునయో
జిలేబీయము
నీ కన్న ఘనులు లేనే లేరు
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భావ సంకీర్తనము
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
ఆ మెరుపు కన్నె నా ప్రియురాలు
శ్రీ పురిపండా అప్పల స్వామి గారు
భారతి ౧౯౩౦
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
రండు రండు
నేర్వ
ముద్దుల మర్మము
( కొక్కోకము- రతి రహస్యము)
జిలేబీయము
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
అరదంబు తనువింద్రియములు
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భావ సంకీర్తనము
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
మందరధర మధుసూదన
అనగనగా వసు అనే ఒక చిన్న బాబు ఉండేవాడు. ప్రతిరోజూ సాయంత్రం వసు తన బామ్మ శాంతమ్మ దగ్గర కూర్చుని కథలు వినేవాడు. ఒకరోజు బామ్మ కళ్లు మూసుకుని భక్తితో "మందరధర మధుసూదన నందగోప నందనా..." అని ఒక పాట పాడుతోంది. వసు ఆ పాటను చాలా ఆసక్తిగా విన్నాడు.
బామ్మ పాట ముగించగానే, వసు మెల్లగా అడిగాడు, "బామ్మా, ఆ పాటలో 'మందరధర' అంటే అర్థం ఏమిటి?". బామ్మ చిరునవ్వు నవ్వి, "నాయనా, పూర్వం దేవతలు, రాక్షసులు కలిసి సముద్రాన్ని చిలుకుతున్నప్పుడు, మందర పర్వతం మునిగిపోసాగింది. అప్పుడు విష్ణుమూర్తి ఒక పెద్ద తాబేలు రూపంలో వచ్చి ఆ పర్వతాన్ని తన వీపు మీద మోశాడు. అందుకే ఆయనను మందరధర అంటారు" అని చెప్పింది.
సముద్రం మధ్యలో ఒక భారీ కూర్మం (తాబేలు) ఉంది. దాని వీపు పైన ఒక పెద్ద పర్వతం నిలకడగా ఉంది. ఆ పర్వతం చుట్టూ ఒక పెద్ద పాము తాడులా చుట్టబడి ఉంది. ఆ తాబేలు రూపంలో ఉన్న స్వామి ఎంతో బలంగా, శాంతంగా కనిపిస్తున్నాడు.
వసు ఉత్సాహంగా, "మరి మధుసూదన అంటే ఎవరు బామ్మా?" అని అడిగాడు. బామ్మ ఇలా చెప్పింది, "లోకాన్ని పీడించే రాక్షసులను అంతం చేసేవాడని అర్థం. తనను నమ్మిన చిన్నారి ప్రహ్లాదుడిని కాపాడటానికి స్వామి నరసింహ అవతారంలో ఒక స్తంభం నుండి ఉద్భవించాడు. భయంకరంగా కనిపించినా, భక్తుల పట్ల ఆయన ఎంతో కరుణామయుడు."
అప్పుడు ఒక అద్భుతం జరిగింది. భీకరమైన సింహం ముఖం, మనిషి శరీరం కలిగిన నరసింహ స్వామి ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన తన ఒడిలో చిన్నారి ప్రహ్లాదుడిని కూర్చోబెట్టుకున్నాడు. స్వామి తన చేతులతో ప్రహ్లాదుడిని ప్రేమగా దీవిస్తున్నాడు. ప్రహ్లాదుడు ఏమాత్రం భయం లేకుండా నవ్వుతూ స్వామిని చూస్తున్నాడు.
"బామ్మా, పాటలో నందగోప నందన అని కూడా అన్నావు కదా! ఆయన మన అల్లరి కృష్ణుడే కదా?" అని వసు నవ్వుతూ అడిగాడు. "అవును వసు! నందుని ఇంట పెరిగిన ఆ చిన్ని కృష్ణుడు ఎన్నో లీలలు చేశాడు. వర్షం నుండి తన వారిని కాపాడటానికి తన చిటికెన వేలుతో ఒక పెద్ద కొండనే ఎత్తాడు" అని బామ్మ చెప్పింది.
ఆకాశం నుండి కుండపోతగా వర్షం కురుస్తోంది. మేఘాలు గర్జిస్తున్నాయి. చిన్నారి కృష్ణుడు ఎంతో సులువుగా గోవర్ధన పర్వతాన్ని తన చిటికెన వేలిపై గొడుగులా పట్టుకున్నాడు. ఆయన పక్కనే ఒక చిన్న గోప బాలుడు తన ఆవుతో సహా భయం లేకుండా నిలబడి కృష్ణుడిని చూస్తున్నాడు.
వసు కొంచెం సేపు ఆలోచించి, "బామ్మా, మరి ఇప్పుడు మనం స్వామిని ఎక్కడ చూడవచ్చు?" అని అడిగాడు. బామ్మ కిటికీలో నుండి దూరంగా కనిపిస్తున్న కొండల వైపు చూపిస్తూ, "ఆ ఏడు కొండల మీద వెలసిన వేంకటేశ్వర స్వామి రూపంలో ఆయన మనల్ని ఎప్పుడూ కాపాడుతుంటాడు నాయనా" అంది.
వేంకటేశ్వర స్వామి తన నిండైన అలంకారంతో దర్శనమిస్తున్నారు. ఆయన తల మీద మెరిసే కిరీటం, చేతుల్లో శంఖు చక్రాలు ఉన్నాయి. వసు తన మనసులోనే ఆ స్వామికి నమస్కారం చేసుకున్నాడు. స్వామి ముఖంలో అభయం ఇచ్చే చిరునవ్వు కనిపిస్తోంది.
"దేవుడు రకరకాల రూపాల్లో వచ్చి మనల్ని ఎప్పుడూ రక్షిస్తుంటాడు వసు" అని బామ్మ చెప్పింది.
ఆ రాత్రి వసు ఆ దైవలీలల గురించి ఆలోచిస్తూ హాయిగా నిద్రపోయాడు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
మనసులోని విభుడు: నీకెందుకు భయం?
ఒక రాత్రి వేళ, బయట ఉరుములు మెరుపులతో వర్షం పడుతోంది. ఏడేళ్ల హృద్య తన కిటికీ దగ్గర నిలబడి భయంతో వణికిపోతోంది. చీకటి అంటే ఆమెకు చాలా భయం. అప్పుడు ఆమె దగ్గరకు వాళ్ల అమ్మమ్మ లీలమ్మ వచ్చింది. "ఏమైంది హృద్యా? ఎందుకు అలా భయపడుతున్నావు?" అని ప్రేమగా అడిగింది.
లీలమ్మ హృద్యను దగ్గరకు తీసుకుని, "బంగారు తల్లీ, నీకు ఒక రహస్యం చెప్పనా? నీ మనసులో ఒక గొప్ప స్నేహితుడు ఉన్నాడు. ఆయన నిన్ను ఎప్పుడూ ఒంటరిగా వదలడు. ఆయన పేరే వేంకటేశ్వరుడు. ఆయన నీ హృదయంలోనే ఉంటే, ఇక నీకు భయం ఎందుకు?" అని అంది. హృద్య ఆశ్చర్యంగా అమ్మమ్మ వైపు చూసింది.
లీలమ్మ కథ మొదలుపెట్టింది, "నువ్వు పుట్టినప్పుడు చాలా చిన్న పాపవు. ఒక నెల వయసున్నప్పుడు, రెండు నెలలు, మూడు నెలలు... ఇలా నువ్వు పసిపాపగా ఉన్న ప్రతి క్షణం ఆ దేవుడు నీకు తోడుగానే ఉన్నాడు. నువ్వు ఊయలలో నిద్రపోతున్నప్పుడు ఆయన నిన్ను కాపాడుతూనే ఉన్నాడు."
"నీకు ఒక ఏడాది వయసు వచ్చి, నువ్వు తప్పటడుగులు వేస్తున్నప్పుడు కూడా ఆయన నీ చేయి పట్టుకుని నడిపించాడు. నువ్వు పడిపోకుండా, నీ ప్రతి అడుగులోనూ ఆయనే నీకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చాడు. నువ్వు చిన్న పాపవి అయినా, పెద్ద పిల్లవైనా ఆయన నిన్ను అస్సలు మరచిపోడు."
"తెల్లవారుజామున సూర్యుడు ఉదయించేటప్పుడు ఆయన నీతోనే ఉంటాడు. నువ్వు నిద్రలేచి కొత్త రోజును మొదలుపెట్టినప్పుడు, ఆ సూర్యరశ్మిలాగే ఆయన నీ మనసులో వెలుగును నింపుతాడు. కాబట్టి పొద్దున్నే లేవగానే భయం ఎందుకు?" అని లీలమ్మ వివరించింది.
"సాయంత్రం సూర్యుడు అస్తమించేటప్పుడు, చీకటి పడుతున్నప్పుడు కూడా ఆయన నీ వెంటే ఉంటాడు. పగలు గడిచినా, రాత్రి వచ్చినా ఆ దేవుడికి సమయంతో పనిలేదు. ఆయన నిరంతరం నిన్ను కనిపెట్టుకుని ఉండే కావలి దేవదూత."
"ప్రతి నిమిషం, కనురెప్ప వేసేంత తక్కువ సమయంలో కూడా ఆయన నీలోనే ఉంటాడు. మనం ఒక మాట అనుకునే లోపే ఆయన మనల్ని గమనిస్తూ ఉంటాడు. మనం ఉన్నా లేకపోయినా, ఈ లోకం మారుతున్నా, ఆయన ప్రేమ మాత్రం ఎప్పటికీ మారదు."
"ఆ కొండల మీద వెలసిన వేంకటేశ్వరుడు, ఆ కోనేటి రాయడు ఎక్కడో లేడు. ఆయన నీ వెంటనే ఉన్నాడు. నీ మనసే ఆయన ఇల్లు. అంతటి గొప్ప దేవుడు నీతో ఉన్నప్పుడు, ఇక నీకు దేనికీ భయం అక్కర్లేదు" అని లీలమ్మ హృద్యకు ధైర్యం చెప్పింది.
అమ్మమ్మ మాటలు విన్న హృద్యకు భయం పోయింది. బయట ఉరుములు వినిపించినా ఆమె వణకలేదు. "అమ్మమ్మా, నా మనసులో దేవుడు ఉన్నాడని ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. నేను ఎప్పుడూ ఒంటరిని కాదు కదా!" అంటూ లీలమ్మను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.
ఇప్పుడు హృద్య ధైర్యవంతురాలు. చీకటిని చూసి భయపడకుండా, నక్షత్రాలను చూస్తూ మురిసిపోతోంది. తన మనసులోని దేవుడు తనను ఎల్లప్పుడూ రక్షిస్తాడని ఆమెకు తెలుసు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
