మాలతికి కృష్ణుడి దీవెన
ద్వారకా నగరంలో ఒక అద్భుతమైన నందనవనం ఉంది. ఆ తోటలో రంగురంగుల పూలు పూసి, గాలికి హాయిగా ఊగుతున్నాయి. ఒక సాయంత్రం వేళ, శ్రీకృష్ణుడు ఆ తోటలో ప్రశాంతంగా నడుస్తూ ప్రకృతి అందాలను తిలకిస్తున్నాడు.
ఆ తోటలో మాలతి అనే ఒక యువతి పూలు కోస్తోంది. ఆమె ఎంతో భక్తితో, సుకుమారంగా ఒక్కొక్క పువ్వును తన గంపలో వేసుకుంటోంది. ఆమె కదలికలు ఒక అందమైన తీగలా ఎంతో మృదువుగా ఉన్నాయి.
కృష్ణుడు ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళాడు. మాలతి తన ముందు సాక్షాత్తూ ఆ పరమాత్మను చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. కృష్ణుడు ఆమెను చూసి, "ఓ సుందరీ! నీవు ఎవరో కానీ, ఈ వనదేవతలా ఎంతో కళగా కనిపిస్తున్నావు" అని పలికాడు.
కృష్ణుడు ఆమె ముఖాన్ని చూస్తూ, "మాలతీ! నీ ముఖం ఆకాశంలో వెలిగే నిండు చంద్రబింబంలా ఉంది. నీ కళ్ళలోని కాంతి ఈ తోటలోని వెలుగును మరింత పెంచుతోంది" అని మెచ్చుకున్నాడు.
మాలతి ఎంతో వినయంగా, "ప్రభూ! మీ దర్శనం కలగడం నా అదృష్టం" అని మెల్లగా చెప్పింది. ఆమె మాటలు విన్న కృష్ణుడు, "నీ పలుకులు తేనెలొలికే రాగాలలా ఉన్నాయి. నీ గొంతులో ఎంతటి మాధుర్యం ఉంది!" అన్నాడు.
గాలి వీచినప్పుడు మాలతి కురులు ఆమె భుజాలపై పడుతున్నాయి. కృష్ణుడు వాటిని చూసి, "నీ కురులు కారుమబ్బుల్లా నల్లగా, ఒత్తుగా ఉండి మెరుస్తున్నాయి. అవి ఈ ప్రకృతికి ఒక ప్రత్యేక అందాన్ని ఇస్తున్నాయి" అని వర్ణించాడు.
"నీవు ఒక లేత కొమ్మలా ఎంతో సుకుమారంగా ఉన్నావు. నీ రూపం, నీ నడక అన్నీ ఒక కావ్యంలా ఉన్నాయి" అని కృష్ణుడు ఆమె సౌందర్యాన్ని మనసారా పొగిడాడు. మాలతి ఆ మాటలకు పరవశించిపోయింది.
మాలతి కృష్ణుడి పాదాలకు భక్తితో నమస్కరించింది. "స్వామీ! మీ వర్ణన నాకు కొండంత ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. నా జన్మ ధన్యమైంది" అని వేడుకుంది.
కృష్ణుడు తన అభయ హస్తాన్ని ఆమె తలపై ఉంచి, "మాలతీ! నీవు ఎంతో మంచిదానివి. నీకు ఎల్లప్పుడూ శుభం కలగాలి. నీ జీవితం సుఖశాంతులతో, ఆనందంతో నిండాలి" అని దీవించాడు.
కృష్ణుడి దీవెనలతో మాలతి మనసు నిండిపోయింది. ఆ తోటలోని పూలన్నీ ఒక్కసారిగా వికసించి పరిమళాలను వెదజల్లాయి. ద్వారకా కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో అక్కడి నుండి సాగిపోయాడు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
No comments:
Post a Comment