నా‌దం‌ వెతుకు ఆత్మ

నాదం వెతుకు ఆత్మ

అనంతమైన ఎడారిలో అరిఫ్ అనే ఒక ఫకీరు ప్రయాణం మొదలైంది. బంగారు వర్ణపు ఇసుక తిన్నెలపై గాలి వీస్తుంటే, అతడికి ఎక్కడో దూరం నుండి ఒక మధురమైన పిలుపు వినిపిస్తోంది. ఆ నాదం తన ప్రియుడైన దైవం నుండి వస్తున్నట్లు అరిఫ్ భావించాడు. "ఈ శబ్దం నన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుంది?" అని అతను తనలో తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు.

అడుగులో అడుగు వేస్తూ అరిఫ్ ముందుకు సాగుతున్నాడు. ఎడారి ఎండ అతడిని దహిస్తున్నా, ఆ దివ్య నాదం ఇచ్చే ఓదార్పు అతడిని నడిపిస్తోంది. "ప్రేమ అనేది ఒక అగ్ని వంటిది, అది నిన్ను కాల్చి భస్మం చేస్తుంది, కానీ ఆ భస్మం నుండే కొత్త జీవం పుడుతుంది" అని అతను తలపోశాడు. ప్రతి ఇసుక రేణువులోనూ ఒక రహస్యం దాగి ఉన్నట్లు అతడికి అనిపించింది.

దారిలో ఒక పాత, ఎండిన వృక్షం నీడలో పీర్-ఎ-కామిల్ అనే వృద్ధ జ్ఞాని అరిఫ్‌కు ఎదురయ్యారు. అరిఫ్ ఆయన దగ్గర ఆగి, "స్వామీ, నా ఆత్మ వెతుకుతున్న ఆ నాదం ఎక్కడుంది?" అని అడిగాడు. ఆ వృద్ధుడు చిరునవ్వు నవ్వి, "నీవు వెతుకుతున్నది నిన్ను వెతుకుతోంది" అని రూమీ చెప్పిన సత్యాన్ని గుర్తుచేశారు.

పీర్-ఎ-కామిల్ ఒక వెదురు వేణువును తీసి ఊదడం ప్రారంభించారు. ఆ సంగీతం అరిఫ్ హృదయాన్ని ద్రవింపజేసింది. "ఈ వేణువు తన వెదురు పొద నుండి విడిపోయినందుకు విలపిస్తోంది. నీ ఆత్మ కూడా ఆ పరమాత్మ నుండి విడివడి, తిరిగి ఆయనలో లీనం కావాలని పరితపిస్తోంది" అని పీర్ వివరించాడు.

పీర్ సెలవు తీసుకున్న తర్వాత, అరిఫ్ రాత్రివేళ నక్షత్రాల వెలుగులో ప్రయాణం కొనసాగించాడు. ఆకాశంలో నక్షత్రాలు హఫీజ్ రాసిన కవితల వలె మెరుస్తున్నాయి. "నీ హృదయం ఒక అద్దం అయితే, అందులో దైవం ప్రతిబింబిస్తాడు" అన్న మాటలు అతడి మదిలో మెదిలాయి. చీకటిలో కూడా ఆ దివ్య నాదం అతడికి తోడుగా ఉంది.

అకస్మాత్తుగా ఎడారిలో ఒక పెద్ద ఇసుక తుఫాను మొదలైంది. గాలి భీకరంగా వీస్తూ అరిఫ్‌ను చుట్టుముట్టింది. అతడు దారి తప్పిపోయాడు, భయం అతడిని ఆవరించింది. కానీ ఆ శబ్దం మధ్యలో కూడా ఒక నిశ్శబ్దం ఉందని అతడు గ్రహించాడు. ఆ వేదనలో అతనికి ఒక కొత్త వెలుగు కనిపించింది.

తుఫాను తగ్గిన తర్వాత, అరిఫ్ ఒక అందమైన ఒయాసిస్సును చూశాడు. దాహంతో ఉన్న అతడు నీటి కోసం పరిగెత్తాడు. కానీ దగ్గరికి వెళ్లేసరికి అది కేవలం ఒక మరీచిక (భ్రమ) అని తెలిసింది. "ఈ లోకం ఒక మాయ, నీవు వెతుకుతున్న నీరు నీ లోపలే ఉంది" అని ఒక అదృశ్యవాణి వినిపించింది.

శక్తి నశించి, అరిఫ్ ఇసుకపై కూలబడ్డాడు. తన శ్వాస ఆడటం కష్టమైంది. ఆ స్థితిలో అతడు తన శ్వాసపై దృష్టి పెట్టాడు. ప్రతి శ్వాసలోనూ "హూ... హూ..." అనే శబ్దం వినిపించింది. అతడు కళ్ళు మూసుకుని, బయటి ప్రపంచాన్ని మరిచిపోయి తన అంతరాత్మలోకి ప్రయాణించాడు.

ఆ నిశ్శబ్దంలో అరిఫ్‌కు అద్భుతమైన సత్యం బోధపడింది. తాను ఇన్నాళ్లూ ఎడారిలో వెతికిన ఆ దివ్య నాదం తన సొంత శ్వాసలోనే ఉంది. తన హృదయ స్పందనలో దైవం ఉన్నాడని అతడు గుర్తించాడు. వెతకడం ఆగిపోయింది, ఎందుకంటే వెతికేవాడు మరియు వెతకబడేవాడు ఒకటే అని అతడు తెలుసుకున్నాడు.

అరిఫ్ కళ్ళు తెరిచాడు. ఇప్పుడు అతనికి ఎడారి పరాయిదిగా అనిపించలేదు. ప్రతి ఇసుక రేణువులోనూ, గాలిలోనూ తననే చూసుకున్నాడు. "అనా అల్ హఖ్" (నేనే సత్యాన్ని) అని గట్టిగా అరిచాడు. ఆ ఆత్మ తన ప్రియుడిలో లీనమైపోయింది. ప్రయాణం ముగిసింది, ఎందుకంటే అతడు గమ్యాన్ని చేరుకున్నాడు.

జిలేబి

ఎల్లెమ్మ కథ