శరణ్య జ్యోతి- సర్వధర్మాన్ పరిత్యజ్య..

చివరి శ్వాస — రాబియా కథ

బస్రా నగరంలో ఒక రాత్రి —

సూఫీ సాధ్వి రాబియా అల్-అదవియా

ఒంటరిగా నదీతీరాన కూర్చుంది.

గతం గుర్తొచ్చింది —

బాల్యంలో బానిసత్వం —

యౌవనంలో కష్టాలు —

జీవితమంతా గాయాలే.

కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి —

"నేను చాలా పాపాలు చేశాను 

*నన్ను ఆయన స్వీకరిస్తాడా?"

అప్పుడు నది అలలు మెల్లగా పాడాయి —

గాలి చెట్ల మధ్య గుసగుస చెప్పింది —

"రాబియా — నువ్వు మోస్తున్న బాధలన్నీ

నీవు కట్టుకున్న సంకెళ్ళే —

వాటిని వదిలేయి —

ఆయన చేతులకే అంకితమైపో"

రాబియా లేచింది —

చేతులు విశాలంగా చాచింది —

ఆకాశం వైపు చూసింది —

"యా ఖుదా —

నా పాపాలు నీకు తెలుసు —

నా బలహీనతలు నీకు తెలుసు —

నిన్నే శరణు కోరుతున్నాను —

నీవే నా ఆశ్రయం —

నీవే నా ఫనా!

ఆ క్షణం —

నది వెండిలా మెరిసింది —

నక్షత్రాలు దగ్గరైనట్లు అనిపించింది —

రాబియా హృదయంలో తుఫాను శాంతించింది.

భయం పోయింది —

పశ్చాత్తాపం పోయింది —

గతం కరిగిపోయింది —

మిగిలింది ఒక్కటే —

లోపల నిండిన దివ్యమైన వెలుగు.

రాబియా నవ్వింది —

మొదటిసారి — నిర్భయంగా —

ఆకాశంలో నక్షత్రాలు కూడా నవ్వాయి.

***

సర్వం వదిలినప్పుడే శరణాగతి

శరణు దొరికినప్పుడే పాపాలు కరిగిపోతాయి —

దుఃఖపడకు —

నీ కన్నీళ్ళే ఆయనకు చేరే ప్రార్థన.

***

సర్వధర్మాన్ పరిత్యజ్య మామేకం శరణం వ్రజ |

అహం త్వాం సర్వపాపేభ్యో మోక్షయిష్యామి మా శుచః ||

అర్థం (తెలుగులో) —

"సర్వధర్మాలను వదిలి —

నన్ను మాత్రమే శరణు పొందు —

నేను నిన్ను సర్వపాపాల నుండి విముక్తుడిని చేస్తాను —

దుఃఖపడకు."

— భగవద్గీత, అధ్యాయం 18, శ్లోకం 66

భగవద్గీత యొక్క

చరమ శ్లోకం — మహావాక్యం.

18 అధ్యాయాలు, 700 శ్లోకాల తర్వాత —

కృష్ణుడు చివరలో చెప్పిన

ఒక్క మాట —  శరణం వ్రజ!

***

ఎల్లెమ్మ జిలేబీయము