అరదంబు తనువింద్రియములు
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భావ సంకీర్తనము
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
మందరధర మధుసూదన
అనగనగా వసు అనే ఒక చిన్న బాబు ఉండేవాడు. ప్రతిరోజూ సాయంత్రం వసు తన బామ్మ శాంతమ్మ దగ్గర కూర్చుని కథలు వినేవాడు. ఒకరోజు బామ్మ కళ్లు మూసుకుని భక్తితో "మందరధర మధుసూదన నందగోప నందనా..." అని ఒక పాట పాడుతోంది. వసు ఆ పాటను చాలా ఆసక్తిగా విన్నాడు.
బామ్మ పాట ముగించగానే, వసు మెల్లగా అడిగాడు, "బామ్మా, ఆ పాటలో 'మందరధర' అంటే అర్థం ఏమిటి?". బామ్మ చిరునవ్వు నవ్వి, "నాయనా, పూర్వం దేవతలు, రాక్షసులు కలిసి సముద్రాన్ని చిలుకుతున్నప్పుడు, మందర పర్వతం మునిగిపోసాగింది. అప్పుడు విష్ణుమూర్తి ఒక పెద్ద తాబేలు రూపంలో వచ్చి ఆ పర్వతాన్ని తన వీపు మీద మోశాడు. అందుకే ఆయనను మందరధర అంటారు" అని చెప్పింది.
సముద్రం మధ్యలో ఒక భారీ కూర్మం (తాబేలు) ఉంది. దాని వీపు పైన ఒక పెద్ద పర్వతం నిలకడగా ఉంది. ఆ పర్వతం చుట్టూ ఒక పెద్ద పాము తాడులా చుట్టబడి ఉంది. ఆ తాబేలు రూపంలో ఉన్న స్వామి ఎంతో బలంగా, శాంతంగా కనిపిస్తున్నాడు.
వసు ఉత్సాహంగా, "మరి మధుసూదన అంటే ఎవరు బామ్మా?" అని అడిగాడు. బామ్మ ఇలా చెప్పింది, "లోకాన్ని పీడించే రాక్షసులను అంతం చేసేవాడని అర్థం. తనను నమ్మిన చిన్నారి ప్రహ్లాదుడిని కాపాడటానికి స్వామి నరసింహ అవతారంలో ఒక స్తంభం నుండి ఉద్భవించాడు. భయంకరంగా కనిపించినా, భక్తుల పట్ల ఆయన ఎంతో కరుణామయుడు."
అప్పుడు ఒక అద్భుతం జరిగింది. భీకరమైన సింహం ముఖం, మనిషి శరీరం కలిగిన నరసింహ స్వామి ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన తన ఒడిలో చిన్నారి ప్రహ్లాదుడిని కూర్చోబెట్టుకున్నాడు. స్వామి తన చేతులతో ప్రహ్లాదుడిని ప్రేమగా దీవిస్తున్నాడు. ప్రహ్లాదుడు ఏమాత్రం భయం లేకుండా నవ్వుతూ స్వామిని చూస్తున్నాడు.
"బామ్మా, పాటలో నందగోప నందన అని కూడా అన్నావు కదా! ఆయన మన అల్లరి కృష్ణుడే కదా?" అని వసు నవ్వుతూ అడిగాడు. "అవును వసు! నందుని ఇంట పెరిగిన ఆ చిన్ని కృష్ణుడు ఎన్నో లీలలు చేశాడు. వర్షం నుండి తన వారిని కాపాడటానికి తన చిటికెన వేలుతో ఒక పెద్ద కొండనే ఎత్తాడు" అని బామ్మ చెప్పింది.
ఆకాశం నుండి కుండపోతగా వర్షం కురుస్తోంది. మేఘాలు గర్జిస్తున్నాయి. చిన్నారి కృష్ణుడు ఎంతో సులువుగా గోవర్ధన పర్వతాన్ని తన చిటికెన వేలిపై గొడుగులా పట్టుకున్నాడు. ఆయన పక్కనే ఒక చిన్న గోప బాలుడు తన ఆవుతో సహా భయం లేకుండా నిలబడి కృష్ణుడిని చూస్తున్నాడు.
వసు కొంచెం సేపు ఆలోచించి, "బామ్మా, మరి ఇప్పుడు మనం స్వామిని ఎక్కడ చూడవచ్చు?" అని అడిగాడు. బామ్మ కిటికీలో నుండి దూరంగా కనిపిస్తున్న కొండల వైపు చూపిస్తూ, "ఆ ఏడు కొండల మీద వెలసిన వేంకటేశ్వర స్వామి రూపంలో ఆయన మనల్ని ఎప్పుడూ కాపాడుతుంటాడు నాయనా" అంది.
వేంకటేశ్వర స్వామి తన నిండైన అలంకారంతో దర్శనమిస్తున్నారు. ఆయన తల మీద మెరిసే కిరీటం, చేతుల్లో శంఖు చక్రాలు ఉన్నాయి. వసు తన మనసులోనే ఆ స్వామికి నమస్కారం చేసుకున్నాడు. స్వామి ముఖంలో అభయం ఇచ్చే చిరునవ్వు కనిపిస్తోంది.
"దేవుడు రకరకాల రూపాల్లో వచ్చి మనల్ని ఎప్పుడూ రక్షిస్తుంటాడు వసు" అని బామ్మ చెప్పింది.
ఆ రాత్రి వసు ఆ దైవలీలల గురించి ఆలోచిస్తూ హాయిగా నిద్రపోయాడు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
మనసులోని విభుడు: నీకెందుకు భయం?
ఒక రాత్రి వేళ, బయట ఉరుములు మెరుపులతో వర్షం పడుతోంది. ఏడేళ్ల హృద్య తన కిటికీ దగ్గర నిలబడి భయంతో వణికిపోతోంది. చీకటి అంటే ఆమెకు చాలా భయం. అప్పుడు ఆమె దగ్గరకు వాళ్ల అమ్మమ్మ లీలమ్మ వచ్చింది. "ఏమైంది హృద్యా? ఎందుకు అలా భయపడుతున్నావు?" అని ప్రేమగా అడిగింది.
లీలమ్మ హృద్యను దగ్గరకు తీసుకుని, "బంగారు తల్లీ, నీకు ఒక రహస్యం చెప్పనా? నీ మనసులో ఒక గొప్ప స్నేహితుడు ఉన్నాడు. ఆయన నిన్ను ఎప్పుడూ ఒంటరిగా వదలడు. ఆయన పేరే వేంకటేశ్వరుడు. ఆయన నీ హృదయంలోనే ఉంటే, ఇక నీకు భయం ఎందుకు?" అని అంది. హృద్య ఆశ్చర్యంగా అమ్మమ్మ వైపు చూసింది.
లీలమ్మ కథ మొదలుపెట్టింది, "నువ్వు పుట్టినప్పుడు చాలా చిన్న పాపవు. ఒక నెల వయసున్నప్పుడు, రెండు నెలలు, మూడు నెలలు... ఇలా నువ్వు పసిపాపగా ఉన్న ప్రతి క్షణం ఆ దేవుడు నీకు తోడుగానే ఉన్నాడు. నువ్వు ఊయలలో నిద్రపోతున్నప్పుడు ఆయన నిన్ను కాపాడుతూనే ఉన్నాడు."
"నీకు ఒక ఏడాది వయసు వచ్చి, నువ్వు తప్పటడుగులు వేస్తున్నప్పుడు కూడా ఆయన నీ చేయి పట్టుకుని నడిపించాడు. నువ్వు పడిపోకుండా, నీ ప్రతి అడుగులోనూ ఆయనే నీకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చాడు. నువ్వు చిన్న పాపవి అయినా, పెద్ద పిల్లవైనా ఆయన నిన్ను అస్సలు మరచిపోడు."
"తెల్లవారుజామున సూర్యుడు ఉదయించేటప్పుడు ఆయన నీతోనే ఉంటాడు. నువ్వు నిద్రలేచి కొత్త రోజును మొదలుపెట్టినప్పుడు, ఆ సూర్యరశ్మిలాగే ఆయన నీ మనసులో వెలుగును నింపుతాడు. కాబట్టి పొద్దున్నే లేవగానే భయం ఎందుకు?" అని లీలమ్మ వివరించింది.
"సాయంత్రం సూర్యుడు అస్తమించేటప్పుడు, చీకటి పడుతున్నప్పుడు కూడా ఆయన నీ వెంటే ఉంటాడు. పగలు గడిచినా, రాత్రి వచ్చినా ఆ దేవుడికి సమయంతో పనిలేదు. ఆయన నిరంతరం నిన్ను కనిపెట్టుకుని ఉండే కావలి దేవదూత."
"ప్రతి నిమిషం, కనురెప్ప వేసేంత తక్కువ సమయంలో కూడా ఆయన నీలోనే ఉంటాడు. మనం ఒక మాట అనుకునే లోపే ఆయన మనల్ని గమనిస్తూ ఉంటాడు. మనం ఉన్నా లేకపోయినా, ఈ లోకం మారుతున్నా, ఆయన ప్రేమ మాత్రం ఎప్పటికీ మారదు."
"ఆ కొండల మీద వెలసిన వేంకటేశ్వరుడు, ఆ కోనేటి రాయడు ఎక్కడో లేడు. ఆయన నీ వెంటనే ఉన్నాడు. నీ మనసే ఆయన ఇల్లు. అంతటి గొప్ప దేవుడు నీతో ఉన్నప్పుడు, ఇక నీకు దేనికీ భయం అక్కర్లేదు" అని లీలమ్మ హృద్యకు ధైర్యం చెప్పింది.
అమ్మమ్మ మాటలు విన్న హృద్యకు భయం పోయింది. బయట ఉరుములు వినిపించినా ఆమె వణకలేదు. "అమ్మమ్మా, నా మనసులో దేవుడు ఉన్నాడని ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. నేను ఎప్పుడూ ఒంటరిని కాదు కదా!" అంటూ లీలమ్మను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.
ఇప్పుడు హృద్య ధైర్యవంతురాలు. చీకటిని చూసి భయపడకుండా, నక్షత్రాలను చూస్తూ మురిసిపోతోంది. తన మనసులోని దేవుడు తనను ఎల్లప్పుడూ రక్షిస్తాడని ఆమెకు తెలుసు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
నాదం వెతుకు ఆత్మ
అనంతమైన ఎడారిలో అరిఫ్ అనే ఒక ఫకీరు ప్రయాణం మొదలైంది. బంగారు వర్ణపు ఇసుక తిన్నెలపై గాలి వీస్తుంటే, అతడికి ఎక్కడో దూరం నుండి ఒక మధురమైన పిలుపు వినిపిస్తోంది. ఆ నాదం తన ప్రియుడైన దైవం నుండి వస్తున్నట్లు అరిఫ్ భావించాడు. "ఈ శబ్దం నన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుంది?" అని అతను తనలో తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు.
అడుగులో అడుగు వేస్తూ అరిఫ్ ముందుకు సాగుతున్నాడు. ఎడారి ఎండ అతడిని దహిస్తున్నా, ఆ దివ్య నాదం ఇచ్చే ఓదార్పు అతడిని నడిపిస్తోంది. "ప్రేమ అనేది ఒక అగ్ని వంటిది, అది నిన్ను కాల్చి భస్మం చేస్తుంది, కానీ ఆ భస్మం నుండే కొత్త జీవం పుడుతుంది" అని అతను తలపోశాడు. ప్రతి ఇసుక రేణువులోనూ ఒక రహస్యం దాగి ఉన్నట్లు అతడికి అనిపించింది.
దారిలో ఒక పాత, ఎండిన వృక్షం నీడలో పీర్-ఎ-కామిల్ అనే వృద్ధ జ్ఞాని అరిఫ్కు ఎదురయ్యారు. అరిఫ్ ఆయన దగ్గర ఆగి, "స్వామీ, నా ఆత్మ వెతుకుతున్న ఆ నాదం ఎక్కడుంది?" అని అడిగాడు. ఆ వృద్ధుడు చిరునవ్వు నవ్వి, "నీవు వెతుకుతున్నది నిన్ను వెతుకుతోంది" అని రూమీ చెప్పిన సత్యాన్ని గుర్తుచేశారు.
పీర్-ఎ-కామిల్ ఒక వెదురు వేణువును తీసి ఊదడం ప్రారంభించారు. ఆ సంగీతం అరిఫ్ హృదయాన్ని ద్రవింపజేసింది. "ఈ వేణువు తన వెదురు పొద నుండి విడిపోయినందుకు విలపిస్తోంది. నీ ఆత్మ కూడా ఆ పరమాత్మ నుండి విడివడి, తిరిగి ఆయనలో లీనం కావాలని పరితపిస్తోంది" అని పీర్ వివరించాడు.
పీర్ సెలవు తీసుకున్న తర్వాత, అరిఫ్ రాత్రివేళ నక్షత్రాల వెలుగులో ప్రయాణం కొనసాగించాడు. ఆకాశంలో నక్షత్రాలు హఫీజ్ రాసిన కవితల వలె మెరుస్తున్నాయి. "నీ హృదయం ఒక అద్దం అయితే, అందులో దైవం ప్రతిబింబిస్తాడు" అన్న మాటలు అతడి మదిలో మెదిలాయి. చీకటిలో కూడా ఆ దివ్య నాదం అతడికి తోడుగా ఉంది.
అకస్మాత్తుగా ఎడారిలో ఒక పెద్ద ఇసుక తుఫాను మొదలైంది. గాలి భీకరంగా వీస్తూ అరిఫ్ను చుట్టుముట్టింది. అతడు దారి తప్పిపోయాడు, భయం అతడిని ఆవరించింది. కానీ ఆ శబ్దం మధ్యలో కూడా ఒక నిశ్శబ్దం ఉందని అతడు గ్రహించాడు. ఆ వేదనలో అతనికి ఒక కొత్త వెలుగు కనిపించింది.
తుఫాను తగ్గిన తర్వాత, అరిఫ్ ఒక అందమైన ఒయాసిస్సును చూశాడు. దాహంతో ఉన్న అతడు నీటి కోసం పరిగెత్తాడు. కానీ దగ్గరికి వెళ్లేసరికి అది కేవలం ఒక మరీచిక (భ్రమ) అని తెలిసింది. "ఈ లోకం ఒక మాయ, నీవు వెతుకుతున్న నీరు నీ లోపలే ఉంది" అని ఒక అదృశ్యవాణి వినిపించింది.
శక్తి నశించి, అరిఫ్ ఇసుకపై కూలబడ్డాడు. తన శ్వాస ఆడటం కష్టమైంది. ఆ స్థితిలో అతడు తన శ్వాసపై దృష్టి పెట్టాడు. ప్రతి శ్వాసలోనూ "హూ... హూ..." అనే శబ్దం వినిపించింది. అతడు కళ్ళు మూసుకుని, బయటి ప్రపంచాన్ని మరిచిపోయి తన అంతరాత్మలోకి ప్రయాణించాడు.
ఆ నిశ్శబ్దంలో అరిఫ్కు అద్భుతమైన సత్యం బోధపడింది. తాను ఇన్నాళ్లూ ఎడారిలో వెతికిన ఆ దివ్య నాదం తన సొంత శ్వాసలోనే ఉంది. తన హృదయ స్పందనలో దైవం ఉన్నాడని అతడు గుర్తించాడు. వెతకడం ఆగిపోయింది, ఎందుకంటే వెతికేవాడు మరియు వెతకబడేవాడు ఒకటే అని అతడు తెలుసుకున్నాడు.
అరిఫ్ కళ్ళు తెరిచాడు. ఇప్పుడు అతనికి ఎడారి పరాయిదిగా అనిపించలేదు. ప్రతి ఇసుక రేణువులోనూ, గాలిలోనూ తననే చూసుకున్నాడు. "అనా అల్ హఖ్" (నేనే సత్యాన్ని) అని గట్టిగా అరిచాడు. ఆ ఆత్మ తన ప్రియుడిలో లీనమైపోయింది. ప్రయాణం ముగిసింది, ఎందుకంటే అతడు గమ్యాన్ని చేరుకున్నాడు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
శతశత కోటి విస్ఫార నేత్రములలో
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భావ సంకీర్తనము
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
అణువు బ్రహ్మాండమౌనని తెలిసికొని....
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భావ సంకీర్తనము
సేత
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
మాలతికి కృష్ణుడి దీవెన
ద్వారకా నగరంలో ఒక అద్భుతమైన నందనవనం ఉంది. ఆ తోటలో రంగురంగుల పూలు పూసి, గాలికి హాయిగా ఊగుతున్నాయి. ఒక సాయంత్రం వేళ, శ్రీకృష్ణుడు ఆ తోటలో ప్రశాంతంగా నడుస్తూ ప్రకృతి అందాలను తిలకిస్తున్నాడు.
ఆ తోటలో మాలతి అనే ఒక యువతి పూలు కోస్తోంది. ఆమె ఎంతో భక్తితో, సుకుమారంగా ఒక్కొక్క పువ్వును తన గంపలో వేసుకుంటోంది. ఆమె కదలికలు ఒక అందమైన తీగలా ఎంతో మృదువుగా ఉన్నాయి.
కృష్ణుడు ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళాడు. మాలతి తన ముందు సాక్షాత్తూ ఆ పరమాత్మను చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. కృష్ణుడు ఆమెను చూసి, "ఓ సుందరీ! నీవు ఎవరో కానీ, ఈ వనదేవతలా ఎంతో కళగా కనిపిస్తున్నావు" అని పలికాడు.
కృష్ణుడు ఆమె ముఖాన్ని చూస్తూ, "మాలతీ! నీ ముఖం ఆకాశంలో వెలిగే నిండు చంద్రబింబంలా ఉంది. నీ కళ్ళలోని కాంతి ఈ తోటలోని వెలుగును మరింత పెంచుతోంది" అని మెచ్చుకున్నాడు.
మాలతి ఎంతో వినయంగా, "ప్రభూ! మీ దర్శనం కలగడం నా అదృష్టం" అని మెల్లగా చెప్పింది. ఆమె మాటలు విన్న కృష్ణుడు, "నీ పలుకులు తేనెలొలికే రాగాలలా ఉన్నాయి. నీ గొంతులో ఎంతటి మాధుర్యం ఉంది!" అన్నాడు.
గాలి వీచినప్పుడు మాలతి కురులు ఆమె భుజాలపై పడుతున్నాయి. కృష్ణుడు వాటిని చూసి, "నీ కురులు కారుమబ్బుల్లా నల్లగా, ఒత్తుగా ఉండి మెరుస్తున్నాయి. అవి ఈ ప్రకృతికి ఒక ప్రత్యేక అందాన్ని ఇస్తున్నాయి" అని వర్ణించాడు.
"నీవు ఒక లేత కొమ్మలా ఎంతో సుకుమారంగా ఉన్నావు. నీ రూపం, నీ నడక అన్నీ ఒక కావ్యంలా ఉన్నాయి" అని కృష్ణుడు ఆమె సౌందర్యాన్ని మనసారా పొగిడాడు. మాలతి ఆ మాటలకు పరవశించిపోయింది.
మాలతి కృష్ణుడి పాదాలకు భక్తితో నమస్కరించింది. "స్వామీ! మీ వర్ణన నాకు కొండంత ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. నా జన్మ ధన్యమైంది" అని వేడుకుంది.
కృష్ణుడు తన అభయ హస్తాన్ని ఆమె తలపై ఉంచి, "మాలతీ! నీవు ఎంతో మంచిదానివి. నీకు ఎల్లప్పుడూ శుభం కలగాలి. నీ జీవితం సుఖశాంతులతో, ఆనందంతో నిండాలి" అని దీవించాడు.
కృష్ణుడి దీవెనలతో మాలతి మనసు నిండిపోయింది. ఆ తోటలోని పూలన్నీ ఒక్కసారిగా వికసించి పరిమళాలను వెదజల్లాయి. ద్వారకా కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో అక్కడి నుండి సాగిపోయాడు.
జిలేబి
ఎల్లెమ్మ కథ
ఇంజీ ఇడుప్పు అழగే
అని అరవంలో పాట
నిరుడెప్పుడో వస్తే
అరవ దేశం
ఓర్నాయనో
ఓ లమ్మో
అన్నాది
ఇప్పుడు
"ఇడుపు కాయిదం"
( ఈ ఇడుపు వేరు - చీలిక మాహాత్మ్యము :))
దుమారం
లేపుతోంది
ఇడుపు కాయితం గా :)
ఇడుపు ఆముక్తమాల్యదలో నాడే వుండేను
కాయిదం
అచ్చతెనుగు
భాష అయ్యేను
ఇక ఇడుపు కాయితం
అచ్చ తెనుగు
మా తెలగాణ
పదమాయేను
ఏల నో
ఈ సన్నాయి నొక్కులూ
ఆంధ్రులారా :)
చీర్స్
జిలేబి
మదనగోపాలుడి వెన్న దొంగతనం
ఒక అందమైన పల్లెటూరు. అక్కడ మాలిని అనే యువతి నివసించేది. ఆమెకు కృష్ణుడంటే ప్రాణం. ప్రతిరోజూ తన ఇంటికి మదనగోపాలుడు వస్తాడని ఆమె ఎంతో ఆశగా ఎదురుచూస్తూ ఉండేది. ఈరోజు కూడా ఆమె తాజా వెన్న ముద్దలు, సువాసనలు వెదజల్లే మల్లెపూల మాల సిద్ధం చేసుకుని గుమ్మం దగ్గర కూర్చుని ఉంది.
మాలిని ఎంత పిలిచినా ఆ చిలిపి కృష్ణుడు మాత్రం రావడం లేదు. కానీ అతను ఎక్కడో దగ్గరలోనే ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు. "కృష్ణా! రావా?" అని ఆమె పిలుస్తుంటే, మదనగోపాలుడు ఒక పెద్ద మామిడి చెట్టు వెనుక దాక్కుని తన పీతాంబరం పట్టుకుని నవ్వుకుంటున్నాడు. అతను ఆమెను ఆటపట్టించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు.
మాలిని కాసేపు లోపలికి వెళ్ళగానే, కృష్ణుడు మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ వెన్న గిన్నె దగ్గరకు వచ్చాడు. కానీ అతను వెన్న తినలేదు! దానికి బదులుగా, ఆ గిన్నెలో కొన్ని రంగురంగుల గులకరాళ్ళను వేసి, మళ్ళీ మాయమైపోయాడు. మాలిని తిరిగి వచ్చి చూసేసరికి వెన్న మాయమై రాళ్ళు కనిపించాయి.
తన వెన్న గిన్నెలో రాళ్ళు ఉండటం చూసి మాలినికి నవ్వు వచ్చింది. "ఓహో! ఇది నీ పనేనా మదనగోపాలా? ఆగు, నిన్ను ఈరోజు ఎలాగైనా పట్టుకుంటాను" అని ఆమె తోటలోకి పరుగు తీసింది. తోటలో పూల పొదల మధ్య నుండి కృష్ణుడి నవ్వు వినిపిస్తోంది.
మదనగోపాలుడు తన పిల్లనగ్రోవిని మధురంగా ఊదుతూ, ఒక పొద నుండి మరో పొదలోకి మాయమవుతున్నాడు. మాలిని అతన్ని పట్టుకోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, అతను దొరకకుండా తప్పించుకు తిరుగుతున్నాడు. కృష్ణుడి అల్లరి ఆ తోటంతా ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
ఎంత వెతికినా కృష్ణుడు దొరకకపోవడంతో మాలిని ఒక ఉపాయం ఆలోచించింది. ఆమె ఒక పెద్ద వేప చెట్టు కింద కూర్చుని, ముఖం దించుకుని ఏడుస్తున్నట్టు నటించడం మొదలుపెట్టింది. "నువ్వు రాకపోతే నేను ఇక ఎప్పటికీ నీతో మాట్లాడను" అని గట్టిగా అంది.
మాలిని ఏడుపు వినగానే మదనగోపాలుడి మనసు కరిగింది. తన భక్తురాలు నిజంగానే బాధపడుతోందని అతను అనుకున్నాడు. మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా ఆమె వెనుక నుండి వచ్చి, ఆమె భుజంపై చెయ్యి వేసి ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే మాలిని ఒక్క ఉదుటున వెనక్కి తిరిగి కృష్ణుడి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది! "దొరికావా దొంగా! ఇప్పుడు ఎక్కడికి తప్పించుకుంటావు?" అని ఆమె గట్టిగా నవ్వింది. కృష్ణుడు ఆశ్చర్యపోయి నోరు వెళ్లబెట్టాడు.
మాలిని నవ్వుతూ, "ఇప్పుడు చెప్పు మదనగోపాలా! నిన్ను కాపాడేవారు ఎవరున్నారు? ఇక్కడ యశోదమ్మ లేదు, బలరాముడు లేడు. నిన్ను ఇలాగే బంధించి ఉంచుతాను!" అని ఆటపట్టించింది. కృష్ణుడు తనని వదిలేయమని ప్రాధేయపడుతున్నట్టు సైగ చేశాడు.
చివరికి మాలిని కృష్ణుడిని దగ్గరకు తీసుకుని, "నేను మంచిదానను కాబట్టి సరిపోయింది, లేకపోతే నిన్ను అస్సలు వదిలేదాన్ని కాదు. రా, ఈసారి రాళ్ళు లేని స్వచ్ఛమైన వెన్న తినిపిస్తాను" అంది. ఇద్దరూ కలిసి నవ్వుకుంటూ తోటలో వెన్న తిన్నారు.
ఆది మధ్యాంత శూన్యంబై
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు - భావ సంకీర్తనం
సేకరణ
ఎల్లెమ్మ
జిలేబి
రవీంద్రుడు - విశ్వభారతి
భారతి మాస పత్రిక
రవీంద్రుడు - విశ్వభారతి
వేంకట పార్వతీశ్వర కవులు
భారతి మాస పత్రిక
పువ్వులతోఁటలో,
విరిసి పొంగిన వెన్నెల వెల్లి తేటలో,
నవ్వుల మూటలో,
నిలువునంబులకించిన వీణెపాటలో,
మవ్వపురూపు గన్న రసమంజరి
నీ కవితాలతాంగి కింకెవ్వరు సాటివత్తురు
సుధీంద్ర ! రవీంద్ర కవీంద్ర శేఖరా !
నవలీలాలలితంబు
ప్రేమమయ మానందోజ్జ్వలం బాత్మయై
భవసంపూర్ణ మనంత
శాంతరస సంపన్నంబునై యొప్పు
నీ కవితాలోకమునందుఁ గన్గొనిన
ఆ కల్యాణ తేజంబు
సత్కవిరూపంబునఁ గాంతు
మెప్పుడు రవీంద్రా! సాంద్రతేజోనిధీ!
కూనలనైన మ్రింగు పుత్తి కోఱలఁ
పువ్వులు పూయ
నెంత విజ్ఞానుల నైన నొంచు
ఘనశంకల సంకులు మ్రోయ,
రేబవల్ మానక లోకము గలఁచు
మాయల వెన్నెలఁ గాయఁ,
ప్రేమలోఁ దానము సూపు నీ కవిత
ధన్యుఁడవీవు రవీంద్ర సత్కవీ!
సేకరణ
జిలేబి
మావా! ఎక్కడున్నావ్ (రచన - జిలేబి)
ఈ మధ్య మా తాతగారు
నెలకొల్పిన
మా మావ గారికి
ఈ
అయిటము సాంగు
అర్పితము
ఇట్లు
అల్లం మొరబ్బా
ఎల్లెమ్మ
జిలేబీయము
చెట్టుకొమ్మన కోతి - చెరువులో చందమామ
రచన - జిలేబి
ఎల్లెమ్మ
జిలేబీయము
నేటి సమాజం-కావాలోయ్ మనుషుల తోడు
నేటి సమాజం-కావాలోయ్ మనుషుల తోడు
శ్రీమాన్ తాతగారికి అంకితం.
ఎల్లెమ్మ జిలేబీయము
ఎంకీ నా తోటీ రాయే
తిరుపతి యాత్ర
రచన: నండూరి వేంకట సుబ్బారావు గారు
ఎంకీ నాతోటీ రాయే
మన
ఎంకటేశరుణ్ణి ఎల్లీ సూసొద్దాము
ఎంకీ నాతోటీ రాయే
ఆవుల్ని, దూడల్ని
అత్తోరి కాడుంచి,
మూటా ముల్లె గట్టీ
ముసలోళ్లతో సెప్పి
ఎంకీ నాతోటీ రాయే..
కొండామెట్లన్నీ
నీ కొంగట్టుకెక్కాలి
ఎంకీ నాతోటీ రాయే...
రేతిరి
పగటేల
రెప్పెయ్యక ఎంకీని
సల్లంగ సూడమని
సామీతో సెప్పాలి
ఎంకీ నాతోటీ రాయే...
మన
ఎంకటేశరుణ్ణి ఎల్లీ సూసొద్దాము
ఎంకీ నాతోటీ రాయే
సేకరణ
ఎల్లెమ్మ జిలేబి
కనుచూపు మేర ఏమీ కనిపించలేదు.
కొంతసేపు నడిచి ఆయాసంతో ఒక చెట్టుక్రింద కూర్చున్నారు. నిద్ర పట్టింది. కొంతసేపటికి తెలివొచ్చింది. వర్షం వెలిసింది. ఆకలి తీవ్రంగా ఉంది.
సూర్యబింబంకోసం చూచేరు. రాత్రికి యాముంది. లేచి కొంత సేపు నడిచేరు. దూరాన గుడిసెలు కనపడ్డాయి. ఆయాసంతో బయలు దేరేరు. గుడిసెలో దూరి "అవ్వా! ఆకలి వేస్తోంది.... వేటకు వచ్చేను. పులి చచ్చింది." అన్నారు.
"బతికేము — నీకడుపు చల్లగ — నీయిల్లు వెయ్యిళ్ళ మొదలై...." అంటూ, "మూడుగంటలైంది..... పొద్దుట పది గంటలకి వండిన వంట..." అని చెప్పుతూ "ఒట్టి అన్నము ఎలాగ పెట్టను" అనుకొని, "గరికె చిగుళ్లు ఒంటికి మేహ శాంతి అని వేదాల్లోకూడా చెప్పేరు అని మావారు పచ్చడిచేయించుకొని తినేవారుకదా" అని వెంటనే గరిక చిగుళ్లు తెచ్చి పచ్చడి చేసి పెట్టింది.
రెండు కలశాలు తిన్నారు. హైరాణా తగ్గింది. సిద్ధాంతిగారి మాటలు జ్ఞాపకం వచ్చి పక్కున నవ్వుకున్నారు.
"ఎందుకు నవ్వుతున్నావు? పచ్చడి బాగులేదా ? ఏమీ లేక గరికాలు తెచ్చి పచ్చడిచేసేను."
రాజుగారికి ఆశ్చర్యం, అభిమానం రెండూ కలిగేయి. అవ్వ ఆదరానికి మురిసిపోతున్నారు.
ఇంతట్లోకి రాజుగారి సేన వెతుక్కుంటూ వచ్చింది.
అవ్వ కొయ్య అయి పోయింది. అంతా బయలుదేరేరు దేవిడీకి. సిద్ధాంతిగారికి గొప్ప బహుమానం ఇచ్చి ఆస్థాన విద్వాంసులుగా నియమించేరు.
అవ్వకి ఒక మాన్యం యిచ్చేరు. దానికి “గరికవలస" అని పేరు పెట్టేరు. ఇప్పటికీ అదే వాడుక.
రచయిత
నిడుదవోలు సూర్యనారాయణ.
సేకరణ
జిలేబి
